Levensverhaal.

12-10-2009.

 

 

Op 11 september 1947 , omstreeks 14:00 aanschouwde ik het levenslicht. Uit de overlevering was het een zeer warme septemberdag.

Van m'n eerste prille jaren weet ik niet veel meer te herinneren, het zijn vage schimmen de me nog bijstaan, wel voldoende om ze voor de ogen te halen. Waarschijnlijk voldoende indruk op me achter gelaten.

Die eerste jaren bracht ik door aan de Gerard Doustraat te Hengelo, waarvan de blauwe keukenkastdeurtjes me zijn bijgebleven. Een granieten aanrechtblad met daarboven een raam die uitzicht bood op de tuin. Het moet de plek zijn geweest waar ik vrij veel tijd heb doorgebracht, want over de rest van het huis weet ik niet erg veel meer.

Een van de momenten die me zeer bijstaat is dat mijn grotere broer Rinus ruzie had met andere jongens uit de straat. Nieuwsgierig heb ik me daar in gemengd met het gevolg dat een verdwaalde steen m'n bovenlip spleet. Dit is toen direct verzorgd in het ziekenhuis, doch het litteken is gebleven, ook mijn ziel.

 

Het zijn dus de jaren vlak na de tweede wereld oorlog. Veel hadden we nog niet en het land is in opbouw. Mijn vader werkte bij de machinefabriek van de gebroeders Stork te Hengelo en studeerde in zijn vrije tijd nog om in het bedrijf te kunnen doorgroeien. Mijn moeder hield zich voornamelijk met ons, de drie kinderen bezig. Als jongste van het stel, heb ik het in de eerste jaren niet slecht gehad, later ook niet.

Niet veel later verhuizen we naar de Jan van Galenstraat, een periode de me meer herinneringen oplevert. Kleuterschool, lagere school, de eerste vriendjes, waarvan Ben Baarda tot de vaste kring behoorde en een zwarte dag. Een dag die ons latere leven zal be´nvloeden.

Omdat veel familieleden, zowel van vaders als moederskant, in Hengelo wonen zijn de banden hecht en komen we regelmatig bij elkaar over de vloer. Opa's, oma's, ooms, tantes, neven en nichten.

De kleuterschooltijd heb ik doorgemaakt op "Het Kwikstaartje" met een grote boom bij de zandbak. Samen met m'n neef Ronnie hebben we zaak onveilig gemaakt en zelfs uitstapjes gemaakt richting de steenfabriek aan de Sloetsweg en Storkvijver. Hiervoor moesten wel onder het voorraam van Opa en Oma door kruipen.

Na de kleuterschool werd de stap gezet naar de Leusveenschool. Dit gebeurde in 1953. Hier liep ik tijdens het speelkwartier m'n allereerste hersenschudding op, door een val tegen een staander van de omheining, dat betekende platliggen. Wel een aantal dagen in een verduisterde kamer om daarna naar beneden te verhuizen, voor het raam zodat ik ook nog naar buiten kon kijken.

Dit werd later nog eens herhaald als gevolg van geelzucht. Gekookt vlees en dat soort zaken stonden op het menu. Ze hebben een werk met me gehad.

 

Mijn vader was een verwoed tuinman en daarbij hoorde ook een vijver achter in de tuin. Die werd 's winters uitgetest op de sterkte van de ontstane ijslaag, je we hadden toen nog echte winters. Uiteraard leverde dit een nat pak op, gevolgd door warme chocomelk. Ook hij was altijd in voor een geintje.

De buurman naast ons in de Jan van Galenstraat deed na z'n werk nog oude banken en stoelen stofferen. De restanten werden 's avonds achter in de tuin in "de hens" gestoken. Lekker vuurtje. Samen met ome Loek gooide mijn vader, ongemerkt, een paar voetzoekers in het vuur met als gevolg dat de zaak flink begon te knallen.

De schrik bij de buurman was groot en met een luide: "Diena dek oe, dao bint bomm'n" vluchtten zij het huis in.

Na afloop werd dit beklonken met een beugelflesje. Plezier voor vier.

 

Niet veel later brak voor ons gezin een zeer moeilijke periode aan, want op de veel te vroege leeftijd van 38 jaar overleed m'n vader op zijn werk als gevolg van een hartaanval/stilstand. We praten over 1952 waar de gezondheidszorg niet die reikwijdte had de we nu mogen ervaren.

 

Gerard Doustraat te Hengelo. Geboortehuis.

 

Daarna verhuist naar de Jan van Galenstraat, vlak bij Ome Willem en Tante Bertha (Hoek Witte de Witstraat)

Tegenover ons was voorheen een deel van het zusterhuis van het (voormalige) ziekenhuis. Nu...

In de directe omgeving van de Storksvijver (nu gedempt), 'ons gebouw' en Achterkoeksemolenweg

 

Voetnoot:

Het gebouw met de vele ramen staat op de plek van de voormalig Storksvijver. De vijver is sinds 25 jaar verderop opnieuw uitgegraven. Daar waar oom Willem vroeger een volkstuin heeft gehad.

Het gebouw met de geparkeerde auto's is tegenover ons huis in de Jan van Galenstraat.

En de laatste foto is de tegenwoordig doodlopende Achterhoeksemolenweg thv de Bornsestraat.